De geboorte van Niek
Wij zijn Wouter, Inge, Yara en Niek. Onze zoon Niek is op 25 april 2025 in het MUMC geboren, na een zwangerschap van 31 weken.
Tien dagen voor de geboorte van Niek werd ik opgenomen in het MUMC vanwege vroegtijdige ontsluiting. Tien dagen rust. In die dagen werden wij goed voorbereid op de komende vroeggeboorte en de eerste tijd na de geboorte. Hier hoorden we ook voor het eerst over het Ronald McDonald Huis.
De bevalling verliep soepel en stabiel. Ook de situatie van Niek was stabiel. Na zijn geboorte werd hij opgenomen op de NICU. Een dag later werd ik als moeder ontslagen uit het ziekenhuis.
Een warm welkom dicht bij Niek
Gelukkig hadden we meteen een plek in het Ronald McDonald Huis. We werden warm ontvangen door de vrijwilliger die op dat moment aanwezig was. Het voelde als een warm bad om hier te mogen verblijven in deze hectische en spannende tijd.
Zelf wonen we op 60 minuten rijden van het MUMC. Doordat we in het Ronald McDonald Huis konden verblijven, konden we dicht bij Niek zijn. Je pasgeboren kindje ligt immers op de NICU, terwijl je zelf in het Ronald McDonald Huis verblijft. Hier mochten we zijn zoals we ons voelden en stond er altijd iemand voor ons klaar.
Er zijn voor beide kinderen
We bevonden ons in een emotionele rollercoaster, maar doordat we in het Ronald McDonald Huis verbleven, werden we een gezin. Yara kwam hier ook logeren en we waren dicht bij Niek. Hierdoor konden we er voor beide kinderen zijn. Dit heeft ons ontzettend geholpen: we hoefden op dat moment niet te kiezen, en dat gaf rust.
Steun van andere ouders
De steun van andere ouders die hier verbleven, heeft ons erg geholpen. Een blik was vaak voldoende om elkaar te begrijpen. Je begrijpt elkaar, deelt emoties en vraagt hoe anderen dingen doen of ervaren. Iedereen zit hier om dezelfde reden: je kind ligt in het ziekenhuis. Het maakt niet uit wat je kind heeft; je zit in hetzelfde schuitje. Of je nu een goede of een slechte dag hebt, iemand wilt spreken of niet: alles mag en kan. Wauw, wat voelt dit fijn in zo'n hectische situatie.
Het gevoel van onmacht in deze situatie is erg moeilijk. Niemand kon ons vertellen hoe het zou lopen of hoe de dag eruit zou zien. Niek bepaalde het tempo. En al dat wachten, tot de dag weer voorbij is en we weer een dag kunnen afstrepen.
Doordat wij hier konden verblijven, konden we ver weg van huis toch samen zijn. Ik wil vooral meegeven: hou vol, je bent niet alleen!
"Hou vol, je bent niet alleen!"Inge